29. Na co czekam w 2021 – subiektywny przegląd zapowiedzi wydawniczych

Hej, dzień dobry w nowym roku! Co powiecie na parę zapowiedzi na 2021?

W grudniu spora część wydawnictw zaczęła chwalić się planami na dwa tysiące dwudziesty pierwszy. Przeglądając katalogi wydawnicze, zaczęłam oznaczać książki, po które chętnie sięgnę – i nimi właśnie chciałam się z Wami podzielić. Jeśli macie ochotę sami_e przejrzeć listy zapowiedzi, to na końcu tego posta znajdziecie linki do tych, które są już publicznie dostępne – choć naturalnie czeka nas na pewno sporo niespodzianek. Moje zestawienie jest, naturalnie, mocno subiektywne – ale może znajdziecie tu też coś, co i wam przypadnie do gustu. Do tych książek, do których są już opublikowane okładki, załączyłam je – te późniejsze natomiast często nie ujrzały jeszcze światła dziennego. To co – zaczynamy?

Zapowiedzi na 2021 – pierwszy kwartał

Styczeń

Okładka książki "HARALD. Czterdzieści lat na Spitsbergenie.". Post: Na co czekam w 2021. Postscript.pl

HARALD. Czterdzieści lat na Spitsbergenie. Birger Amundsen.
Wydawnictwo Czarne, tłum. Karolina Drozdowska
13 stycznia

Trzydziestosiedmioletni Harald Soleim trafił na Svalbard w 1977 roku. Choć planował zostać tam jedynie rok, by potem ruszyć na podbój Ameryki Południowej, Kapp Wijk stało się jego domem na kolejne czterdzieści lat.

„Wysoki, blady, energiczny mężczyzna. Miał brodę, ale bardziej niż trapera przypominał rabina”. Żył tak, jak zawsze pragnął, i tak jak jego zdaniem żyć było trzeba. Znany ze swojego uporu i nieprzejednania, zyskał sławę na całym Svalbardzie. Lata spędzone w samotności zahartowały go i uczyniły jeszcze bardziej nieustępliwym. Samotnik w noce polarne, latem – dusza towarzystwa. W swojej traperskiej chatce gościł agentów KGB, norweską królową i światowej sławy pianistę. Ma trudny charakter, ale jak mało kto zjednuje sobie ludzi.

Norweski pisarz i dziennikarz Birger Amundsen, wieloletni powiernik Haralda, rysuje portret nietuzinkowego człowieka, który wybrał najdalszą Północ na swój dom. Z życzliwym dystansem opowiada historię Soleima, awanturnika, samotnika, a przede wszystkim oddanego przyjaciela. Człowieka pogodzonego z upływającym czasem i śmiercią. Bo jak mówi sam bohater książki: „Jestem już stary, swoje przeżyłem, więc to dla mnie żadna tragedia”.

Okładka książki "Polowanie na wiedźmy". Post: Na co czekam w 2021. Postscript.pl

Polowanie na wiedźmy. Kronika kobiet niepodporządkowanych. Kristen J. Sollee.
Wydawnictwo Znak, tłum. Joanna Dziubińska
18 stycznia

Wyrusz w podróż z przewodnikiem po historii polowań na czarownice w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Kristen Sollee opowiada, jak przez wieki nękano zielarki, akuszerki, szeptuchy, oskarżając je o czary, i jak po pokazowych procesach prowadzono je wprost na stosy.

Opisy torturowania wiedźm wymyślnymi narzędziami, takimi jak maski z krucyfiksem, dyby wstydu, koła do łamania kości, dziś przyprawiają o dreszcze.Jednak między XV a XVII wiekiem praktyki te były powszechne i często poddawano im kobiety, które nie chciały ulec męskiej dominacji.Autorka bada historię wiedźm, opisuje czarne msze odprawiane z użyciem krwi niewinnych, sabaty i praktyki czarownic, tłumaczy źródła mrocznych obrzędów.

To kronika prześladowań kobiet świadomych i niezależnych, na które za nieposłuszeństwo czekały gilotyna, stos lub kamień u szyi i głęboka woda.

W dobie dyskusji nad rolą kobiety, gdy do głosu dochodzą konserwatywni populiści, którzy chcą rozdawać karty, by zabrać kobietom to, o co walczyły przez lata, warto przypomnieć sobie, do czego prowadził strach przed siłą płynącą z wiedzy, kobiecą seksualnością i mocą siostrzanej solidarności.

Czas zacząć podróż do źródeł kobiecej siły.

Okładka książki "Języki zwierząt". Post: Na co czekam w 2021. Postscript.pl

Języki zwierząt. Eva Meijer.
Marginesy, tłum. Alicja Oczko
20 stycznia

Delfiny i papugi mówią do siebie po imieniu, nietoperze lubią plotkować, dziwogony żałobne naśladują wołania drapieżników, by odstraszyć inne zwierzęta i ukraść im kolację, a w pieśniach wielu ptaków i we wzorach na skórze kałamarnic można odnaleźć struktury gramatyczne. Nieświszczuki ze szczegółami opisują intruzów: ich rozmiar, kształt, prędkość, z jaką się poruszają. Słonie w niewoli z czasem zaczynają używać ludzkich słów, żeby komunikować się z ludźmi, a te żyjące na wolności mają na człowieka własne określenie. Humbaki śpiewają pieśni miłosne, trwające nawet dwadzieścia godzin.

To nie są wyjątki – większość zwierząt stadnych rozwinęło pełen niuansów system komunikacji: posługują się zapachami, dźwiękami, ruchami czy kolorami.

Dziś, dzięki technologii cyfrowej, naukowcy mogą nie tylko mapować i interpretować dźwięki wielu gatunków zwierząt, lecz także na nie odpowiadać. Ale biolodzy i etolodzy dopiero zaczynają rozumieć znaczenie tych niezwykłych sygnałów. Eva Meijer wprowadza w ten fascynujący świat komunikacji.

Okładka książki "OBUMARŁA". Post: Zapowiedzi na 2021. Postscript.pl

OBUMARŁA. Ból, słabość, śmiertelność, medycyna, sztuka, czas, sny, dane, wyczerpanie, rak i opieka. Anne Boyer.
Wydawnictwo Czarne, tłum. Karolina Iwaszkiewicz
20 stycznia

Choroba nigdy nie jest neutralna, leczenie nigdy nie jest wolne od ideologii, a śmiertelność od polityki – pisze Anne Boyer. Obumarła to próba znalezienia języka opisującego doświadczenie chorowania, to głęboki dialog z intelektualistami, którzy opisywali własną chorobę – Eliuszem Arystydesem, Johnem Donne’em, Virginią Woolf czy Susan Sontag. Boyer analizuje, kim staje się – czy też przestaje być – człowiek chory, i sugeruje, że rak może być wyzwoleniem, może stanowić prostą instrukcję życia, która sprowadza się do jednego: „przetrwać”. To intymny dziennik zmagań z nowotworem, pisany w fatalnym samopoczuciu i z żądzą prawdziwego doświadczenia, gęsty esej mocno osadzony w mitologii, popkulturze i feminizmie. To także bezlitosna krytyka neoliberalnej służby zdrowia, „kultury różowej wstążki” i medialnego faworyzowania tych, które „ocalały” dzięki właściwemu zarządzaniu samą sobą i swoją chorobą.

„Pieprzyć szkodliwą kancerogenosferę rasistowskiego kapitalistycznego patriarchatu!” – krzyczy autorka i bohaterka tego niepokojącego traktatu o chorowaniu, który staje się hołdem złożonym epokowemu dziełu Susan Sontag. I spektakularną próbą stworzenia autentycznego języka chorego ciała.

Jedna z najlepszych książek medycznych i popularnonaukowych oraz jeden z najlepszych zbiorów esejów 2019 roku według magazynu „Kirkus Reviews”.

Okładka książki "Kopciuszek i szklany sufit". Post: Na co czekam w 2021. Postscript.pl

Kopciuszek i szklany sufit. Laura Lane & Ellen Haun.
Wydawnictwo Albatros, tłum. Danuta Górska
27 stycznia

Dawno, dawno temu żyła silna i zaradna młoda kobieta, na którą wołano Kopciuszek. Mieszkała ze złośliwą, roszczeniową i – powiedzmy to sobie głośno – przemocową macochą i dwiema rozwydrzonymi przyrodnimi siostrami…

Nie wiecie? Tak było!

Znane baśnie właśnie zyskały wymiar feministyczny.

Już dość – mamy dość uległych księżniczek! Pora na kobiety, które potrafią był prawdziwymi głównymi bohaterkami swoich własnych opowieści! Pora na to, by księżniczki wyszły z krainy baśni i zmierzyły się z życiem w realu!

Mulan odnosi sukcesy w wojsku, ale gdy dowiaduje się, że zarabia mniej niż inni kapitanowie, wypowiada własną wojnę… Wendy uczy się, by nigdy nie ufać mężczyźnie, który co noc puka w jej okno… A książę od Śpiącej Królewny dowiaduje się, czym jest świadoma zgoda.

W tej złośliwości tkwi mądrość, która zmienia nasze czasy! Dowcipne parodie klasycznych baśni przynoszą nowoczesne znaczenie słów „Długo i szczęśliwie” – takie, w którym obie strony są sobie równe.

Okładka książki "Dywan z wkładką". Post: Na co czekam w 2021. Postscript.pl

Dywan z wkładką. Marta Kisiel.
Wydawnictwo WAB.
27 stycznia

Tereska Trawna ma problem. A nawet kilka problemów.

Kiedy remont felernej kuchni kończy się kupnem domu na wsi, Tereska usiłuje nie tracić panowania nad charakterem i czerpać radość z nieoczekiwanych zmian w swoim życiu. I nawet jej się udaje – a przynajmniej do czasu, kiedy jogging z teściową kończy się odkryciem dywanu z wkładką w postaci bardzo martwego sąsiada. Wszystko zdaje się wskazywać na to, że za trupa odpowiada Andrzej Trawny, dobroć wcielona i osobisty małżonek Tereski.

Synowa i teściowa zwierają szyki, by ukryć zwłoki i czym prędzej odnaleźć prawdziwego mordercę. Tymczasem odcięte od internetu dzieci Trawnych zaczynają podejrzewać, że matka z babcią próbują wykończyć tatusia…

Luty

Okładka książki "Sławne koty i ich ludzie". Post: Zapowiedzi na 2021. Postscript.pl

Sławne koty i ich ludzie. Heike Reinecke, Andreas Schlieper.
Wydawnictwo Znak, tłum. Dariusz Guzik
1 lutego

Sławni muzycy, znakomici pisarze, wybitni politycy. Co ich łączy?Wszyscy mają swojego kota!Przypadek? Czy gotowy przepis na sukces?

Freddie Mercury miał 10 kotów. O swojej ulubienicy napisał nawet piosenkę. W trasach koncertowych dzwonił do swoich pupili, a w Boże Narodzenie obdarowywał je prezentami.

Kot Winstona Churchilla miał ciepłą posadkę w brytyjskim rządzie i stałą pensję. Bez ulubieńca siedzącego na swoim krześle w jadalni nie mógł rozpocząć się żaden posiłek w rezydencji Churchillów.

Wisława Szymborska wiedziała, że sekretem udanego związku jest posiadanie kota, a najlepszym sposobem opieki nad futrzakiem jest intensywna kocia demoralizacja. Gdyby mogła, sama zostałaby kotem – wtedy nie dostałaby tego nieszczęsnego Nobla.

Czy koty potrafią żyć bez swojego człowieka? Czy robią to, czego się od nich wymaga? Czy mają jakieś inne zadanie niż bycie puchatym królem swojego domu? Czy są rozpieszczane, głaskane i karmione jak prawdziwi arystokraci?Więc kto kogo udomowił? Człowiek kota, czy kot swojego człowieka?

Okładka książki "Życie średniowiecznego rycerza". Post: Na co czekam w 2021. Postscript.pl

Życie średniowiecznego rycerza. Frances Gies.
Wydawnictwo Znak, tłum. Grzegorz Siwek
15 lutego

Lśniące zbroje, turnieje, szlachetne ideały – czy tak wyglądało życie średniowiecznego rycerza?Niedoścignione wzory czy okrutnicy zabijający dla pieniędzy? Kim naprawdę byli średniowieczni rycerze?

Niezwykle elitarna formacja, której jedynym zadaniem i obowiązkiem była walka. To oni, na polach bitew, decydowali o biegu średniowiecznej historii. Mimo że w czasie wojny nie mieli dla przeciwników litości, dla nas są symbolami cnoty i rycerskiego honoru. Ich wspaniałe czyny opiewają pieśni, a legendy opowiadają o ich odwadze i lojalności. Jacy byli naprawdę? Która wersja ich historii jest tą prawdziwą?

Czy na zwycięstwie w turnieju rycerskim można było zarobić? Jak miał się rycerski etos do prawdziwego życia? Czy rycerskie przygody były równie barwne jak te opisywane w eposach? Czy rycerze byli wierni damom swoich serc? I czy każdy z nich miał swój zamek?

Okładka książki "Seriale. Do następnego odcinka". Post: Na co czekam w 2021. Postscript.pl

Seriale. Do następnego odcinka. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk.
Wydawnictwo WAB
15 lutego

Kim jest showrunner i co to jest bottle episode? Czym różni się sitcom od proceduralu i serialu analogowego. Co robi się, gdy aktor grający główną rolę złamie nogę? Seriale stały się jednym z najważniejszych elementów współczesnej kultury. Nawet Olga Tokarczuk w swoim przemówieniu noblowskim wspomniała o serialowej narracji. Bo bez niej trudno zrozumieć współczesnego człowieka. Seriale to niesłychanie ciekawe zjawisko kulturowe, w którym kwestie biznesowe, technologiczne czy nawet prywatne problemy aktorów potrafią mieć bezpośredni wpływ na fabułę i sposób prowadzenia narracji. Wszyscy oglądamy seriale, czas przyjrzeć się im z bliska.

Okładka książki "Matka wszystkich pytań". Post:Na co czekam w 2021. Postscript.pl

Matka wszystkich pytań. Rebecca Solnit.
Wydawnictwo Karakter, tłum. Barbara Kopeć-Umiastowska
17 lutego

„O ile zdołałam ustalić, być kobietą oznacza wiecznie coś robić źle. A przynajmniej tak jest w patriarchacie”.

W najnowszej książce amerykańska eseistka analizuje rozmaite formy opresji, jakiej poddawane są kobiety – od pomijania, onieśmielania, dyscyplinowania po przemoc psychiczną i fizyczną. Szczególne miejsce poświęca mechanizmowi uciszania. „Przemoc wobec kobiet to często przemoc wobec naszych historii i głosów – pisze Solnit”. Odebranie głosu oznacza zanegowanie prawa do samookreślenia, do wyrażenia zgody lub niezgody, do życia, do interpretacji i narracji. Mimo to wielu kobietom udaje się wyrazić siebie – żyjąc po swojemu, nie ulegając społecznym normom czy odważnie manifestując sprzeciw wobec patriarchalnych form. „Wielki feministyczny eksperyment, by przebudować świat, przebudowując naszą koncepcję gender i pytając, kto ma prawo przerywać milczenie, odniósł nadspodziewany sukces, lecz daleko mu jeszcze do końca” – pisze Solnit. W książce upomina się o prawo kobiet do samostanowienia, wolności wyboru, pełni praw reprodukcyjnych, a także o stworzenie nowego kanonu literackiego, który nie będzie mizoginiczny. Wyjątkowo mocno wybrzmiewa tekst na temat aborcji: „W obecnej skrajnie antyaborcyjnej atmosferze (…) kobieta w porównaniu z płodem w jej macicy nie ma żadnej wartości, mimo że ponad połowa tych płodów wyrośnie na kobiety, które także kiedyś zostaną uznane za bezwartościowe w porównaniu z kolejnym pokoleniem potencjalnych płodów”.

Marzec

Świnia na sądzie ostatecznym. Jak postrzegano zwierzęta w średniowieczu. Maja Iwaszkiewicz.
Wydawnictwo Poznańskie
10 marca

O takim średniowieczu nikt jeszcze nie pisał. Autorka wychodząc na przekór obiegowym mitom, wprowadza nas w świat wyobrażeń dawnych Europejczyków o otaczającym ich świecie. Co człowiek myślał o zwierzętach? Jak powstały wyobrażenia o ludzko-zwierzęcych hybrydach? Czy w średniowieczu były ogrody zoologiczne? Czy zwierzęta pójdą do nieba? I czy należy je sądzić jak ludzi?

Na okrężnych drogach. Tłumaczenie literackie i jego światy. Tadeusz Sławek.
Wydawnictwo Karakter

Tadeusz Sławek udowadnia, że refleksja nad przekładem może być użytecznym narzędziem myślenia o świecie. Podstawowe zadanie tłumaczy, twierdzi autor, to poszukiwanie porozumienia przy zachowaniu różnic, praca nad konstruowaniem wspólnoty uwzględniającej odrębność jej członków i zawsze gotowej do twórczej zmiany. Jak się to odbywa w praktyce?

Czarny Lampart, Czerwony Wilk. Marlon James.
Echa (Wydawnictwo Czarna Owca), tłum. ?

Dziecko nie żyje. Nie pozostało nic więcej, by wiedzieć.

Tropiciel jest myśliwym, znanym w trzynastu królestwach jako ten, który ma nos. I choć zawsze pracuje sam, ten jeden jedyny raz musi zrobić wyjątek. By odnaleźć zaginione dziecko, sprzymierza się z grupą podobnych sobie najemników. A są tam wszyscy: od wiedźmy, przez smutnego olbrzyma, aż do zmiennokształtnego Lamparta. Każde z nich jest śmiertelnie niebezpieczne. Każde z nich pilnie strzeże swoich tajemnic.

Podążając za zapachem dziecka, grupa przejdzie przez potężne miasta, groźne rzeki i zaklęte puszcze, na każdym kroku tropiona przez istoty, które pragną ich śmierci. Wątpliwości nie opuszczają Tropiciela ani przez chwilę. Kim jest tajemniczy chłopiec, którego muszą odnaleźć? Dlaczego tak wiele osób chce przerwać ich poszukiwania? I przede wszystkim – kto kłamie, a kto mówi prawdę?

Czerpiąc garściami z afrykańskiej historii i mitologii oraz własnej wyobraźni, Marlon James opowiada historię o niesamowitym rozmachu, której akcja dzieje się w starożytnym świecie, dziwnie przypominającym współczesny. Czarny Lampart, Czerwony Wilk to opowieść niezwykle brutalna, osadzona w fantastycznej scenerii, a jednocześnie poruszająca.

Lato

Pańszczyzna. Prawdziwa historia polskiego niewolnictwa. Kamil Janicki.
Wydawnictwo Poznańskie
16 czerwca

Współcześni Polacy są w zdecydowanej większości potomkami chłopów, dawnych białych niewolników. Ta książka to historia chłopskiej nędzy i ubezwłasnowolnienia, pisana w kontrze do powszechnie przyjętej wizji I Rzeczypospolitej jako kraju swobód i tolerancji. To zupełnie nowe spojrzenie na grupę społeczną, niesłusznie pomijaną, a tak istotną dla historii Polski.

Jesień

The Memory Police. Yōko Ogawa.
Tajfuny, tłum. Anna Karpiuk
wrzesień

Jest to historia o świecie, w którym codzienne, zdawałoby się niegroźne przedmioty znikają ze wspólnej pamięci. Baśniowa, melancholijna, ale też przerażająca wizja świata pod kontrolą policji pamięci. Powieść na ekrany kin przeniesie nagrodzony Oscarem scenarzysta Charlie Kaufman (…). (za: Booklips.pl)

Anarchia. William Dalrymple.
Noir sur le Blanc, tłum. Krzysztof Obłucki
październik

Błyskotliwa i doskonale napisaną opowieść o historii Kompanii Wschodnioindyjskiej – prawdziwym imperium w cieniu brytyjskiej korony. To jednak nie tylko kronika ekonomicznego podboju, ale zapis spisków, podstępów i bezwzględności, które znaczyły drogę tej pierwszej światowej korporacji od skromnych początków po kontrolę nad światowym handlem. (za: Booklips.pl)

Zapowiedzi

Wydawnictwo Albatros – [klik!]
Wydawnictwo Znak – [klik!]
Karakter – [klik!]
Tajfuny – [klik!]
Noir sur le Blanc – [klik!]
Czarna Owca – [klik!]
Echa – [klik!]
Wydawnictwo Poznańskie – [klik!]
Krytyka Polityczna – [klik!]
Marginesy – [klik!]
Wydawnictwo Kobiece – [klik!]

Marta

Marta

Graficzka specjalizująca się w projektowaniu książek, studentka językoznawstwa, rysowniczka. Pasjami czyta fantastykę i sci-fi, nie pogardzi dobrym reportażem, kryminałem, czy literaturą popularnonaukową. Z uporem maniaka analizuje rzeczy.

Leave a Reply